Τι σημαίνει για τους νεοέλληνες η σφαγή του Διστόμου;

Δε νομίζω να αντιπροσωπεύει κάτι, μετά από τόσα χρόνια (70 πάνε από τότε) για τη γενιά του μεγάλου μου γιου ή της κόρης μου, που σπουδάζει ως πρωτοετής, η φράση "Η σφαγή του Διστόμου". Ίσως και να μην το μάθαιναν και ποτέ, αν δεν τύχαινε να γίνει τέτοιος ορυμαγδός καταγγελιών από σύσσωμο το ελληνικό σύστημα, (επιτέλους και μια φορά που δρούμε ομαδικά) και αν δεν είχαμε τύχει αυτής της γερμανικής ''μουγκαμάρας και δυσφορίας" για αυτό το ακανθώδες θέμα, που δε φαίνεται να γνωρίζουν -και σίγουρα να αναγνωρίζουν- οι σύγχρονοι Γερμανοί...

Τα παιδιά του 2015 είναι... υπερ-απασχολημένα με άλλα πράγματα -σαφέστατα πιο φουτουριστικά, καλλιτεχνικά ή στη σφαίρα των οικονομικών- για να γνωρίζουν τα καθέκαστα, αφού ποτέ -μα ποτέ!- όσο είμαι ''επαγγελματίας μαμά'' (19 χρόνια τώρα) δε διδάχτηκαν ως μάθημα στο σχολείο αναλυτικά τη ''Σφαγή του Διστόμου''.
Άλλωστε, για τα περισσότερα Ελληνόπουλα, δεν έχουμε φροντίσει εμείς να μάθουν (και δε βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτό) ούτε καν πού βρίσκεται το Δίστομο και πολύ περισσότερο τι συνέβη εκεί πριν από 70 χρόνια...

 

 

IMG 5269

Μαθητές δημοτικού σχολείου επί Κατοχής με εμφανή τα σημάδια της πείνας. Από την οικογενειακή μας συλλογή φωτογραφιών

 


Εκπαιδευτικοί και γονείς (συνένοχοι στην ίδια αμαρτία) και με το ελληνικό κράτος, για πάνω από μισό αιώνα, με κατεβασμένο το κεφάλι, λες και εμείς σφάξαμε τους Γερμανούς και όχι αυτοί τον άοπλο πληθυσμό και τα γυναικόπαιδα... Συμμέτοχοι σε μία κατ' επίφαση ομερτά, που μόνο στην αυθαιρεσία του λόγου μπορεί να αποδοθεί έτσι φειδωλά - στην πράξη όμως όλοι μας κωφεύαμε...
Τα παιδιά μου δε γνώρισαν, δυστυχώς, κανέναν από τους παππούδες τους.
Μόνο τη μητέρα μου θυμάται αμυδρά η μεγαλύτερη μου κόρη, και αυτή την έχασε όταν ήταν οκτώ ετών. Εγώ όμως έχω περάσει καλοκαίρια με φεγγαράδες και ολάνθιστα γιασεμιά και νυχτολούλουδα στις χωριάτικες βεράντες των παππούδων μου, και πραγματικά η μάνα μου μου έκανε (χωρίς να το γνωρίζει) το ωραιότερο εφηβικό μου δώρο εκείνα τα καλοκαίρια που με έστελνε στο χωριό διακοπές ελλείψει άλλων αποδράσεων...
Οι βραδινές συζητήσεις με τους δύο ηλικιωμένους προγόνους μου ξεκίναγαν από τη γέννησή τους, το περιβόητο 1898, και έφταναν μέχρι τα χρόνια του '80, όταν πέρναγα εγώ την άγρια εφηβεία μου. Έζησα μέσα από τα αναστενάρικα λόγια τους τον ξεριζωμό της γιαγιάς από τη Σμύρνη, τα αναφιλητά της για τους δύο αδελφούς που έχασε στο Σαγγάριο και δε βρέθηκαν ποτέ τα πτώματά τους, παρά μόνο εφιαλτικές αφηγήσεις συμπολεμιστών τους που σώθηκαν...
Φτάναμε στα χρόνια του '40, όπου και οι δύο αναστατώνονταν το ίδιο. Σα να απογειωνόμασταν με τα λόγια τους, οι δύο γέροντες αυτοί και εγώ, μια 13χρονη, και πετάγαμε πίσω στο χωροχρόνο, στο παλιό πέτρινο τεράστιο σπίτι τους, που το έκαψαν οι Γερμανοί...
Πήδηξαν από τα παράθυρα και σώθηκαν με τα μωρά στην αγκαλιά με τα νυχτικά τους, σχεδόν γυμνοί μες στο χιονιά, και κρύφτηκαν σκορπισμένοι σε διάφορα υπόγεια καταφύγια συγγενών και φίλων του χωριού.
"Πείνα, ξύλο και κρύο, πολύ κρύο, σα να μη ζήσαμε εμείς ζωή, κορίτσι μου...", έκλεινε πάντα κάθε βράδυ τη γνωστή αφήγησή της η γιαγιά Ελένη.
Όλες εκείνες οι συνομιλίες καταγράφηκαν στη μνήμη μου, αλλά και άλλα πολλά, που μου τα διηγήθηκε ο πατέρας μου, αφού ήταν γεννημένος το 1921 και ήταν φοιτητής στη διάρκεια της Κατοχής, και μάλιστα είχε συλληφθεί για λίγο.... Όλα αυτά αποτέλεσαν έμπνευση -μερικά είναι πλήρης αναπαραγωγή- για το βιβλίο μου "Μια ζωή πολλές φορές", που μπορείτε να το διαβάσετε πατώντας εδώ.


Όλα εκείνα τα γεγονότα και πολλά πολλά στοιχεία της πρωταγωνίστριας υφάνθηκαν πάνω στον οικογενειακό μου καμβά και στα δεινά της οικογένειάς μου στην Κατοχή, στα Δεκεμβριανά και στον Εμφύλιο. 

 

IMG 5272

Το σπίτι στο χωριό αφού κάηκε από τους Γερμανούς, γκρεμίστηκε στο μεγάλο σεισμό. Και όμως μέσα από τις τόσες ταλαιπωρίες και κακουχίες, οι παππούδες μου, όπως και τόσοι άλλοι Έλληνες εκείνη την εποχή βρήκαν το κουράγιο και τη δύναμη να το ξαναφτιάξουν από την αρχή.

H φωτογραφία είναι από το οικογενειακό μου άλμπουμ. 

 

Νομίζω πως κάθε Έλληνας κουβαλάει στις ρίζες του ένα ''μικρό Δίστομο'' από εκείνα τα χρόνια.
Είμαι βέβαιη, ωστόσο, πως οι απόγονοι, οι γιοι και τα εγγόνια εκείνων των τεράτων που διέπραξαν τις δολοφονίες στο Δίστομο (και μιλάω συγκεκριμένα για αυτόν τον πιο πονεμένο ελληνικό τόπο) δε θα έχουν ιδέα τι ακριβώς έκαναν οι δικοί τους παππούδες στον πόλεμο στην Ελλάδα... Αντίθετα, κάποιοι εθνικιστές Γερμαναράδες από αυτούς θα νιώθουν και υπερήφανοι που οι πρόγονοί τους δολοφόνησαν με τον πιο άνανδρο τρόπο τους ανυπότακτους "τεμπέληδες" και αναρχικούς Έλληνες τότε, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...
Παρακολουθήστε με τα παιδιά σας, όπως έκανα και θα ξανακάνω και εγώ, το ντοκιμαντέρ για το τι ακριβώς έγινε στο Δίστομο - πατήστε εδώ για να δείτε- .

Δείτε επίσης  εδώ το πολυσυζητημένο βίντεο με τον Έλληνα που έζησε την καταστροφή ως παιδί και μίλησε για τη σφαγή σε γερμανική εκπομπή που ξεκινά χιουμοριστικά αλλά γρήγορα αλλάζει διάθεση.

Μη φοβάστε, δεν είναι τόσο μικρά όσο νομίζετε για να πληγωθούν. Μόλις στρίψετε τη γωνία, παίζουν κρυφά Call of Duty (black ops).


Αυτό σημαίνει ότι κάνουμε μάθημα Ιστορίας και όχι σχολική ανάλυση του "Δωρικού και Κορινθιακού ρυθμού" και για τις διαφορές αυτών, που μαθαίνουν στα σχολεία, ή το νομοθετικό έργο στα χρόνια του Βουλγαροκτόνου και τη "Βασιλική μετά τρούλου" της Αγίας Σοφίας...
Τα παιδιά μας μεγάλωσαν και παρακολουθούν ειδήσεις και μαθαίνουν μέσω ίντερνετ τα πάντα πριν από εμάς, χωρίς καν να μας πάρουν και την άδεια όσο είναι μικρά.
Δεν είναι δυνατόν ο μικρός γιος μου, που είναι 10 χρονών, να πρέπει να ξέρει ποιος είναι και τι κάνει ο Βαρουφάκης (!!!!!) και να μη μάθει από κανέναν στο σχολείο του τι εννοούμε εθνική αποζημίωση και τι ακριβώς έγινε στο Δίστομο!
Ας αρχίσουμε από αλήθειες, όχι πολύ εξτρεμιστικές, που ανοίγουν πληγές για ''εξέγερση''.

Όπως π.χ. ότι η Εκκλησία ήταν αρχικά αντίθετη στην Επανάσταση του '21 και πως η πραγματική 25η Μαρτίου είναι μια ιστορική ανακρίβεια (για να είμαστε και ιστορικά ακριβείς, δεν επαναστατήσαμε εκείνη την ημέρα, ποιητική αδεία επιλέχθηκε η ημέρα).

Τουλάχιστον για τις αθλιότητες για το "στριμωξίδι" στην αποβάθρα της Σμύρνης, -που το είχα διαβάσει τυχαία πριν γίνει θέμα στο βιβλίο της κόρης μου και είχα ανεβάσει πυρετό από τα νεύρα μου!- και όλα τα περιφερειακά θέματα των ιστορικών μαθητικών βιβλίων που τα παιδιά μας δε συγκρατούν (π.χ. όροι της συνθήκης Κιουτσούκ Καϊναρτζί) καιρός είναι να παραλείπονται, αν είναι μόνο για αποστήθιση! Έλεος όμως!


Η ελληνική Ιστορία στα σχολεία πρέπει να έχει σκοπό να γαλουχήσει τα παιδιά μας με αληθινές πληροφορίες, ούτε να παρουσιάζει τους Έλληνες ως σούπερ ήρωες και ψυχάρες (δεν ήμασταν πάντα κι εμείς αγγελούδια...), αλλά να δίνει προς γνώση τα σημαντικά, τα ουσιώδη γεγονότα, όπως έγιναν, και κυρίως να δίνει την πραγματική διάσταση των τραγικών ελληνικών ιστορικών στιγμών, που δεν αμφισβητούνται πλέον, αφού υπάρχουν επιζώντες!
Το παραμύθι που μας έλεγαν μικρά με στόμφο οι καθηγητές, όταν τους ρώταγες γιατί δε μας διδάσκουν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έστω, πως η Ιστορία γράφεται και διδάσκεται 100 χρόνια μετά το γεγονός είναι ώρα να αποδομηθεί.... Ε.Μ

AGE RULES