Μy Alexander the Great

 IMG 5424

 

Σαν σήμερα 5 μ.μ. το 1998...

...ξημερώματα της Κυριακής 6 Απριλίου 1998, ως γνήσιο άγρυπνο πλάσμα κατά τις 2 μετά τα μεσάνυχτα προσπάθησα να ανέβω τα είκοσι σκαλοπάτια της εσωτερικής σκάλας για να παραδοθώ στις αγκάλες του Μορφέα! Eίχα μπει ήδη στην 32η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου, είχα πάρει παραπάνω κιλά από ό,τι υπολόγιζα- δεκαεπτά στο σύνολο (!)- ρεκόρ για το σωματότυπό μου, αφού ήμουν επτά μηνών έγκυος, επομένως οι δύο μήνες που υπολογίζονταν με πήγαιναν σφαίρα για διαφήμιση " πριν και μετά" με το μαγικό καφέ κ.λπ κ.λπ.
Έπεσα κατά τις 2.15 στο κρεβάτι το οποίο σειόταν ήδη από την "ουράνια μελωδία ροχαλητών σε φα ελάσσονα " του συζύγου! Προσπαθούσα να αποκοιμηθώ όταν ένας διαπεραστικός πόνος στη μέση με τίναξε σαν ηλεκτροπληξία! Ακολούθησε μια σειρά πόνων στην κοιλιά μου, που τίποτα δε θύμιζαν την κατάσταση που ήδη βρισκόμουν. Στον έβδομο προς όγδοο μήνα οι πόνοι αυτοί είναι το λιγότερο απαγορευτικοί. Σηκώθηκα ακροβατώντας και τηλεφώνησα στον γυναικολόγο μου, εξηγώντας τα καθέκαστα, παίρνοντας συγχρόνως ένα ειδικό χάπι για τους πόνους, όπως μου είπε.

 

IMG 5418

 

Οι πόνοι συνεχίστηκαν ακάθεκτοι για την επόμενη μιάμιση ώρα. Ο σύζυγός μου είχε πλέον κοιμηθεί τόσο βαθιά που όταν του είπα "πονάω" άκουσε "πεινάω" και μου είπε να πάω στο ψυγείο!
"Τέλεια", μονολόγησα!!!

Σηκώθηκα και άρχισα να κάνω αποτρίχωση, να φτιάχνω ένα μικρό βαλιτσάκι για την κλινική, τηλεφωνώντας ξανά στον γιατρό, που μου είπε να πάρω ακόμα ένα χάπι για ταχεία δράση και να περιμένω ακίνητη, αφού μου έβαλε τις φωνές που έκανα δουλειές ταυτόχρονα!
Το χάπι όχι μόνο δεν έδρασε, αλλά οι πόνοι αγρίεψαν, έτσι στις 4 το πρωί με μια γερή σκουντιά ξύπνησα το κοιμισμένο υπερφυσικό αγγελουδάκι δίπλα μου και του είπα προστακτικά, απηυδισμένη: "Αντώνη, ξύπνα, γεννάω!".
Μου απάντησε γυρνώντας πλευρό "Όχι ακόμη, σε δυο μήνες".
"Ναι, αλλά έχω πρόωρο τοκετό, τι να κάνω, δεν κρατιέται, χρυσέ μου!".
Ο άντρας μου τινάχτηκε όταν με είδε μπροστά του ντυμένη έτοιμη προς αναχώρηση και έπαθε τον γνωστό αντρικό πανικούλη:
"Απίστευτο, τι θα γίνει τώρα; Πάρε τηλέφωνο τον γιατρό, την αστυνομία, την πυροσβεστική κ.λπ.".
Με αποκορύφωμα, όταν κατάλαβε πλήρως, να με ρωτήσει τι να φορέσει (προφανώς εκτός τόπου και χρόνου!).
"Ντύσου Ζορό", του είπα, "αλλά φέρε το σάκο που ετοίμασα!", και κατέβηκα κάτω να περιμένω.

 

948671cbf44d72b6c8c9e22b8a37f1eb

 

 Τριών ετών "μοντέλο" στην ελληνική έκδοση του ''Vogue Bambini''.

 

Αποχαιρέτησα φιλώντας τη 2χρονη Φιλίππα, που κοιμόταν μακαρίως μαζί με τον αρκούδο της, και περίμενα στο αυτοκίνητο.
Οι επόμενες ώρες στο μαιευτήριο ήταν μαρτυρικές! Ο τοκετός είχε ήδη ξεκινήσει, οι ωδίνες ήταν μη αναστρέψιμες, όσο και αν με κρατούσαν με φάρμακα στο μαιευτήριο ήρεμη, αφού ο λόγος που γέννησα πρόωρα ήταν σαφέστατα η ένταση της δουλειάς, τα ωράριά μου και η κούρασή μου, συν ένας τελευταίος αλλεργικός βήχας που μου είχε προκύψει!
Από τις 2 μετά τα μεσάνυχτα, με τον άντρα μου δίπλα μου να πολυλογεί με τον γιατρό και τις νοσοκόμες στο τηλέφωνο, λέγοντας περιχαρής πως γεννάω – όλοι γενικώς χαίρονταν ποικιλοτρόπως εκτός από μένα, που σφάδαζα στους πόνους και δεν μου έκαναν επισκληρίδιο γιατί ήταν πρόωρο το μωρό και έπρεπε να συμμετέχω ενεργά στη γέννα.

 

b275d9b6c4c9926a1d7abbb0a4ea32bf

 Στα παιδικά πάρτι τού άρεσε να ντύνεται επίσημα.

 

Και εκεί που είχα πάρει την απόφαση πως αν γεννήσω και ζήσω από τους πόνους, θα δηλητηριάσω τον σύζυγό μου, αφού του σπάσω το κινητό πρώτα, εκεί που νόμιζα πως παραδίδω πνεύμα στον Παντοδύναμο, εκεί που είχα μάσκα οξυγόνου γιατί είχα δύσπνοια, εκεί που παρακαλούσα να μου κάνουν επιτέλους καισαρική, 5 μ.μ., ακριβώς, εμφανίστηκε ο πρώτος μου γιος, ο Αλέξανδρος ο Μέγας, τόσο μέγας όσο το τσιριχτό του κλάμα αλλά και το υπερφυσικό του βάρος, 1.950kgr !!!

 

 

filippa

Τριών χρονών μαζί με την αδελφή του και την πρώτη μας γάτα

 

Ένα μικρό μελαχρινό "γατάκι "στην ουσία ήταν ο Αλεξανδρος, που προσπαθούσε να πάρει ανάσα με τα πνευμόνια του ανέτοιμα, για να βγει στον έξω κόσμο!
"Δεν κρατιόσουν με τίποτα αγόρι μου;" τον ρώτησα μόλις μου τον έβαλαν ζεστό στην αγκαλιά μου.
Μου τον πήραν γρήγορα στο λεπτό σχεδόν, για να μπει εσπευσμένα στη θερμοκοιτίδα.
Τότε δεν είχα αντιληφθεί τι σήμαινε αυτό και ήμουν ήσυχη μέσα στην αφέλειά μου.
Τον Αλέξανδρο τον πήρα στην αγκαλιά μου μετά από δύο ολόκληρους μήνες.
Τον επισκεπτόμουν στην κλινική τρεις φορές την ημέρα φορώντας αποστειρωμένα ρούχα και μάσκα σφίγγοντάς του μόνο το χέρι με το δάχτυλο μου μέσα από το μικρό φινιστρίνι της θερμοκοιτίδας του στην εντατική μονάδα νεογνών.
Ήπιε το μητρικό γάλα μετά από πολλές ημέρες με γαστροοισοφαγικό σωλήνα και η ποσότητα ήταν 2 milligram (και ήμασταν και χαρούμενοι!).
Το βάρος του έπεσε στα 1.450 kgr, τα πνευμόνια του είχαν μεγάλο θέμα προωρότητας, έκανε μετάγγιση αίματος, αλλά η καρδιά του και η όραση του ήταν τέλεια!

 

IMG 5423

Με τον πατέρα του, ευτυχία... 

 


Μετά από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις και αφού του έδινα το γάλα μου - φάρμακο ουσιαστικά για εκείνον λόγω του ότι ήταν πρόωρος το είχε τριπλή ανάγκη- τρεις φορές την ημέρα που τον επισκεπτόμουν σε ώρες τυπικού επισκεπτηρίου στην εντατική, μόνο εγώ συνήθως ή και ο πατέρας του μαζί μου.

Μου επέτρεψαν βλακωδώς (αφού έπρεπε όπως γίνεται στο εξωτερικό να τον έχω πολλή ώρα καθημερινά σφιχτά κατάστηθα στο γυμνό μου στήθος για να με αισθάνεται, με ασφάλεια, να αναπτυχθεί και να ζήσει) να τον βλέπω μόνο και να τον αγγίζω, να τον ταΐζω με σωληνάκι τρεις φορές την ημέρα. Τον τάιζα με μπιμπερό ως κανονικό μωρό δύο ολόκληρους μήνες μετά - ένα πρόωρο μωράκι που πνιγόταν συνεχώς και πάθαινε άπνοιες.
Το πέρα-δώθε από την εντατική στην ενδιάμεση κατάσταση έγινε τουλάχιστον τρεις φορές, με έναν Αλέξανδρο ελλιποβαρή, αλλά πανέξυπνο, με μάτια ορθάνοιχτα να με κοιτούν εξεταστικά με ένα βλέμμα απορίας.

Οι τρεις μήνες παραμονής στην κλινική έληξαν, με εμένα σε πλήρη εξόντωση από το πηγαινέλα αλλά και με υφέρπουσα επιλόχειο κατάθλιψη.

 

IMG 5426

Αγριεμένος στα 10 χρόνια του.

 

Το πρώτο Σαββατοκύριακο που ο άντρας μου επέμενε πως έπρεπε να βρεθούμε λίγο μόνοι μας μετά από πολύ πολύ καιρό και πήγαμε στον Αργοσαρωνικό, ο μικρούλης, που είχε τακτοποιηθεί πλέον στο σπίτι υπό τα άγρυπνα μάτια δύο μαιών από το Τμήμα Πρόωρων σε 24ωρη βάση, έπαθε κρίση απανωτών εμετών, που όλοι υποστήριζαν, ακόμα και οι γιατροί, πως ήταν σύνηθες.

"Έχεις κουραστεί με το μωρό και την προωρότητά του και τα βλέπεις όλα μαύρα", μου είπε με στόμφο ο παιδίατρος της εντατικής.
"Το παιδί μου κινδυνεύει σοβαρά, μάλλον έχει εσωτερική αιμορραγία και δεν ξέρετε τι σας γίνεται !" Έτσι του απάντησα και άρπαξα το μωρό πηγαίνοντας το στον μοναδικό γιατρό χειρουργό Μάριο Μαραγκάκη, ειδικό για να χειρουργεί μωρά πρόωρα, ακόμα και ενός κιλού(!!!)
Ο Αλέξανδρος όντως είχε πάθει εσωτερική αιμορραγία (γιατί η μάνα πάντα έχει αλάνθαστο ένστικτο) και χειρουργήθηκε εσπευσμένα για πυλωρική στένωση στομάχου.
Ακολούθησαν τέσσερις μαρτυρικοί μήνες, που ο Αλέξανδρος μεγάλωνε επιτέλους με υπερβολική φροντίδα, αλλά εγώ κατέρρεα ψυχολογικά, αφού είχα υποστεί μεγάλο σοκ, γιατί έκλεινα μέσα μου τόση πίεση, φόβο και στρές, φροντίζοντας την υπόλοιπη οικογένεια αλλά και τη δουλειά, στο περιοδικό ''ΕΓΩ'' τότε.

Ήθελα να παραιτηθώ, να μείνω σπίτι, να φροντίζω μόνο τα παιδιά και να απολαμβάνω τα προνόμια που απολάμβαναν κάποιες φίλες: το να είσαι παντρεμένη με έναν ευκατάστατο (τότε) κραταιό Έλληνα επιχειρηματία, να είσαι η κυρία του κυρίου κ.λπ. κ.λπ. και όχι να τρέχεις σαν κουνάβι από το πρωί μέχρι το βράδυ με προβλήματα δουλειάς που δεν είχαν τελειωμό.

Ο εργοδότης και σύζυγός μου δεν έκανε δεκτή την παραίτησή μου, λέγοντάς μου ξερά πως εργασιομανείς γυναίκες σαν εμένα καταστρέφονται και καταστρέφουν ό,τι αγαπούν όταν μένουν σπίτι και γίνονται άεργες κυρίες.

 

IMG 5422 

Πάντα σε ενέργεια.

 

Ο Αλέξανδρος, στα χρόνια που πέρασαν, εκτός από ένα υγιέστατο πανέξυπνο δυνατό παιδί, έγινε δαιμόνιος, αεικίνητος και με μεγάλο ταλέντο στις σκανταλιές! Στα 4 ήπιε μια γερή γουλιά από ένα μπουκάλι βενζίνη (που βλακωδώς είχε αφήσει ένας φίλος του άντρα μου καθώς μαστόρευαν στην κουζίνα) και με έκανε να κατέβω οδηγώντας ανάποδα ξυπόλυτη και κλαίγοντας την Κηφισίας για να τον πάω για πλύση στομάχου στο Ιατρικό Κέντρο.

Από τη βενζίνη που κατάπιε τις επόμενες ημέρες ήταν τουλάχιστον ντοπαρισμένος, αφού μόνο στο ταβάνι ανάποδα σαν τον "Άνθρωπο Αράχνη" δεν κρεμιόταν – αλλά το ξεπεράσαμε κι αυτό.
Ο Αλέξανδρος, εκτός από μια εξαιρετική έφεση σε γενική προωρότητα (περπάτησε δέκα μηνών και μίλησε δεκατεσσάρων μηνών) ήθελε να βιάζεται, πάντα να κόβει πρώτος το νήμα.
Εξαιρετικός αθλητής, έκανε πρωταθλητισμό στο τένις, αλλά πάντα ήταν και είναι απείθαρχος, γεννημένος επαναστάτης, μέσα σε ήπια πλαίσια ανυπότακτος, χωρίς να ακολουθεί άλλων βήματα, παρά μόνο χαράζοντας τη δική του πορεία
Πανέξυπνος, επικοινωνιακός, ευγενέστατος με όλους, εκτός από τα αδέλφια του (classic), αλλά με μια σπάνια ευαισθησία, αφού είναι το πιο ανήσυχο και αγχωτικό από τα παιδιά μου.

 

IMG 5419

 


Είναι ο πρώτος που θα πάρει τηλέφωνο να μάθει εάν έφτασε ο πατέρας του, εγώ ή η αδελφή του στον προορισμό του ταξιδιού, αυτός που θα πάρει γνωστούς και φίλους για χρόνια πολλά, αυτός που θα κατέβει με το ρόπαλο μέσα στη νύχτα να προασπιστεί την ασφάλεια του σπιτιού, αφού άκουσε έναν περίεργο ήχο από το υπόγειο, ο πρώτος που θα πάρει φονικό όπλο να σκοτώσει το ποντίκι που είδα στο υπόγειο και από το φόβο μου ανέβηκα στην κεραμοσκεπή!
Μέτριος μαθητής, του 15 με το ζόρι, αφού έχει τον ακάθιστο και δε στρώνεται ποτέ για διάβασμα! "Η ζωή είναι έξω, μάνα!", μου λέει, αφού από μικρό πάντα με λέει Μάνα και ποτέ μαμά.
Συνεπής γιος και με μια αντρική ωριμότητα από πιτσιρίκι, ποτέ δεν έκανε παρακινδυνευμένες ανώριμες ακρότητες, κύριος με τα κορίτσια και γενναιόδωρος, δε δέχεται (όπως τον έχω δασκαλέψει) χρήματα από κορίτσια, ιπποτικός στα βασικά (πόρτες, ρεστοράν, ραντεβού κ.λπ.) Άρρωστος με τον Ολυμπιακό (όλοι έχουμε τρωτά), αλλά φιλέλληνας οπαδός και με κολλητούς φίλους Παναθηναϊκούς!
Είναι ο δεύτερος βράχος της ζωής μου, ξέρω πως θα γίνει ένας σπουδαίος γενναίος άντρας, ξέρω πως θα πετύχει με ό,τι αποφασίσει να καταπιαστεί στη ζωή του (ακόμα κι αν αποφασίσει να γίνει ψαράς) – αν και διαβλέπω επιχειρηματικό μυαλό σε αυτόν.
Προστατευτικός και γενναιόδωρος, ακόμα και με αυτούς που δε συμπαθεί. Θα είναι δίκαιος με τα αδέλφια του και θα είναι πάντα ο κεντρικός συνδετικός κρίκος μεταξύ τους, αν και ο μεσαίος!
Ελπίζω με τα χρόνια να καταπολεμήσει τον ευέξαπτο χαρακτήρα του (κληρονομιά από τον πατέρα του, γαρ), αφού θα καταλάβει πως η ηρεμία χαρίζει πάντα πόντους στη ζωή. 
Σήμερα, στα γενέθλιά του, γιορτάζω και εγώ μαζί του. Πάντα θα γιορτάζω μέχρι να φύγω από τη ζωή εκείνη τη μέρα που γεννήθηκε με τόση δυσκολία ο "μαχητής μου Αλέξανδρος", που είμαι σίγουρη πως θα γίνει ένας μεγάλος κατακτητής της συγκλονιστικής ζωής που τον περιμένει.

Η ζωή ανήκει στους δυνατούς μαχητές, αγόρι μου.
Τρέξε με φόρα στη μάχη!


Σε λατρεύω, σου στέλνω χίλιες ευχές,


Η μάνα σου,


Έλενα

 

IMG 0458

 

Το καλοκαίρι μας.

AGE RULES
Ενήλικο Πάσχα