Είμαι υπερβολική και αγχωτική! Είμαι 100% περήφανη Ελληνίδα Μάνα!

Ποιος ξέρει πόσες άλλες αηδίες θα εκστόμισα όταν ήμουν στην εφηβεία, μου αλλά μία που χαρακτηριστικά θυμάμαι ήταν μια ηλίθια φράση που είχα διαβάσει κάπου πως « τα παιδιά μας πρέπει να τα αφήσουμε να μεγαλώνουν μόνα τους, χωρίς να τα επηρεάζουμε, σαν δεντράκια! Έτσι κι αυτά θα βρουν το δρόμο μόνα τους στον ήλιο!".

Δεν ξέρω ποιος φρενοβλαβής συγγραφέας έγραψε το παραπάνω και εγώ στα δεκαπέντε μου το υιοθέτησα ηλιθίως για καμία δεκαετία, μέχρι φυσικά να γίνω η ίδια μάνα και να καταλάβω τι εστί βερίκοκο!

Και έγινα μάνα! Φυσικά ίδια και απαράλλαχτη με τη δική μου (εκνευριστική, κατά καιρούς) μάνα!! Δηλαδή, με Δόξα και Τιμή έγινα μια γνήσια Ελληνίδα μάνα!

Τα σεμεδάκια και τα πατάκια στο σαλόνι τα θεώρησα μεγάλο πισωγύρισμα, και έτσι τα άφησα πίσω μου επιδεικτικά, κάνοντας ένα τεράστιο άλμα.

Τα υπόλοιπα τυπικά χαρακτηριστικά όμως;

 

kmakrimitera1.jpg

24 Δεκεμβρίου 1995,
εκεί που άρχισαν όλα, με τη νεογέννητη Φιλίππα.

 

Από την αρχή στην κλινική φάνηκε πως περπατούσα στα ίδια παλιά παραδοσιακά χνάρια! Συγκεντρωτική στα του μωρού, και ας είχα βοήθεια στο σπίτι. Τρεις και τέσσερις φορές βράσιμο τα μπουκάλια, τα ρούχα και τα παιχνίδια του μωρού.

Αγκαλιά όλη νύχτα όρθια με το μωρό γιατί κλαίει, και να τα παλιά νανουρίσματα από την Πόλη και τα αυτοσχέδια τραγουδάκια, που πάντα μου την έδιναν...

Τώρα ήρθε η ώρα να πάρει η δική μου μάνα την εκδίκηση της, σκεφτόμουν.

Πως το πρώτο μου παιδί ήταν κορίτσι ήταν ευλογία, διότι οι στιλιστικές μου επιλογές οργίασαν, αφού έβγαλα ΟΛΟ μα ΟΛΟ το στιλιστικό μου άχτι στη μικρή, η οποία στα τέσσερά της κυκλοφορούσε με άνεση το πρωί με στολή Σταχτοπούτας, το μεσημέρι Χιονάτης και το απόγευμα στο πάρκο Άριελ!

Έως και στο Κεφαλάρι βόλτα με το αλογάκι ντυμένη Σταχτοπούτα (με στολή του χορού, εννοείται, δε θέλω ανακρίβειες... ) δέχτηκα ως τέλεια χαζομαμά να κάνω το βλαστάρι μου, νιώθοντας το ρόλο της Ελληνίδας μάνας που δε χαλάει χατίρι πουθενά στο πετσί μου.

Φυσικά στο φαγητό τα έδινα όλα! Έφαγαν; Πόσο; Αν δεν τα τάιζα εγώ, έπαιρνα συνεχώς τηλέφωνο από το γραφείο να μάθω τι, πόσο, ποιος, πότε;

Τελικά όμως, η πείρα μού έμαθε τα εξής:

Πόσο ευτυχισμένη μαμά είσαι όταν τα παιδιά σου τα έχεις ακόμα μικρά, τα έχεις σπίτι, μαντρωμένα και κοιμούνται εκεί που τα έχεις κοιμίσει.

Όταν πέρασαν τα χρόνια και άρχισαν οι έξοδοι, τα ραντεβού, οι καλοκαιρινές αποδράσεις (τρομερό αυτό με τα νησιά!) και τα τοιαύτα, τότε συνέβησαν δυο πράγματα:

Έπαθα insomnia, αφού δεν κοιμόμουν τα βραδιά και περιφερόμουν με την άσπρη νυχτικιά από δωμάτιο σε δωμάτιο στέλνοντας SMS άλλοτε απειλητικά "ακόμα να γυρίσεις; Θα σε σκοτώσει ο πατέρας σου" (Classic!) ή παρακλητικά (τύπου, Κόκκινα Φανάρια, «Ντόρη, μη φύγεις, θα φαρμακωθώ!»).

Δηλαδή: "Θες να με πεθάνεις; Τι ώρα θα γυρίσεις; Λυπήσου με, έφεξε!"

Μετά έπαθα οισοφαγίτιδα.

Όταν η μικρή μου αθώα Σταχτοπούτα μου αποκάλυψε στη Β´ Λυκείου πως βγήκε επίσημο ραντεβού, εκεί που αυτή χοροπηδούσε από τη χαρά της και καμάρωνε πως μεγάλωσε, εγώ έπεσα τρεις μέρες στις κρεβάτι με οξεία οισοφαγίτιδα με κομπρέσες στο κεφάλι και αγκαλιά με τα NEXIUM των 40 mgr

Έζησα ανεπανάληπτες στιγμές, ακόμα έχω τις κρίσεις οισοφαγίτιδας, δεν παραπονιέμαι!

kmakrimitera4.jpg

24 Νοεμβρίου 2004
Με τον νεογέννητο Άρη, μαμά για τρίτη φορά.

Μετα ήρθε το πανεπιστήμιο, το άδειο της δωμάτιο, όπου πήγαινα σαν τη μάνα του στρατιώτη στον πόλεμο και τακτοποιούσα τα μαξιλάρια, και τα ρούχα της και αυτή δεν ήταν εκεί.

Κάποτε κατάλαβα πως αυτό όλο ήταν πολύ δυσοίωνο και έτσι το κόψαμε κι αυτό.

Αλλά δεν κόψαμε ποτέ τα τηλεφωνήματα-μαμούθ .

Πρωί πρωί, για "καλημέρα μαμά" .

Πιο μετά, για το" πάω στη σχολή μαμά".

Μετά, για το "τρώω μαμά" .

Ερώτηση για βιταμίνες, σίδηρο, που αν υπήρχε συσκευή ηλεκτροπληξίας για να της θυμίζει να τα παίρνει και να μην τα ξεχνάει, θα την είχα προμηθευτεί πρώτη!

Απόγευμα, για το πού είναι και πού πάει.

Βραδάκι, για το αν γύρισε από εκεί που πήγε και βρήκε την πόρτα να μαζευτεί.

Πιο μετά, για το αν βγει, πού με ποιον και... πόσοι θα είσαστε;

Μεσάνυχτα και δε γύρισε;;; Κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Και "Γιατί είσαι στεναχωρημένη; Ποιος σε στεναχώρησε; Είναι σοβαρό; Πόσο καιρό τον ξέρεις; Οι γονείς του; Καπνίζει, πίνει βήχει, σπουδάζει; Δουλεύει, έχει μυρίσει καπνό, μαριχουάνα, κρακ, κοκαΐνη, ηρωίνη!!!!!!!!;;;;;;; Άλλο άγνωστο νέο ναρκωτικό; Μήπως είναι Βολιβιανός έμπορος; Κρυφός τζιχαντιστής;

Έλεος! Λυπήσου με, ακούγεται από την άλλη γραμμή...

kmakrimitera2.jpg

2006: Απαρτία! Η απόλυτη ευτυχία όταν ήταν όλα τους μικρά και υπάκουα.

 

Ο καιρός εκει που σπουδάζει είναι κακός. Πολύ κακός. Πιο κακός και από στέπα στη Σιβηρία, για μένα.

Γι' αυτό και με γουνάκι τον Απρίλιο να πάει το πρωί, που έχει δροσιά στη σχολή, εμένα δε θα με πειράξει καθόλου!

Άλλωστε ο μεγάλος μου γιος το ρητό "Ζακέτα βάλε, θα κρυώσεις!" το έχει γραμμένο αντί για το όνομά μου στο κινητό του!

Ο Αλέξανδρος μου έκανε δώρο στα γενέθλιά μου μια φωτογραφία που ήταν ο ίδιος σε παραλία στη Μύκονο με 7 μποφόρ, φορώντας μπουφάν, και έλεγε «Μάνα, μην ανησυχείς, φοράω ζακέτα και είναι Δεκαπενταύγουστος! Πολύχρονη! Σε λατρεύω! Άλεξ».

Για το μπουφάν, το σκούφο και το "μην περπατάς ξυπόλυτος στο μάρμαρο" έχω δώσει τρελές μάχες!

Όπως έχω δώσει τρελές διαλέξεις για παιδιά που παραστράτησαν καπνίζοντας το πρώτο τους αθώο τσιγάρο και κατάντησαν απολειφάδια της ζωής στην Τρούμπα και στην Ομόνοια με σύριγγες στα χέρια! Έχω δώσει πολύ πόνο και φόβο εγώ...

Επίσης έχω δώσει τεράστιες διαλέξεις με τίτλο "Δε μιλάω με αγνώστους, δε με αγγίζει κανείς, ούτε δάσκαλος ούτε γυμναστής, ή πώς να ξεχωρίσεις έναν παιδεραστή με τρία απλά τεστ!".

Και η προπόνηση που κάνει ο μικρός! Πολλές ώρες! Κουράζεται! Πολύ! Γιατί να κουράζεται; Και πόσο να κουράζεται. Δεν μπορώ ούτε να τον βλέπω να παίζει τόσες ώρες!

Μόνιμος καβγάς με τον πατέρα του για το μότο "Ένας άντρας πρέπει να κάνει αθλητισμό για να μη γίνει φλώρος!".

 

kmakrimitera3.jpg

2014: Καλοκαιρινή Απαρτία!
Σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο πριν εξαφανιστούν από το σπίτι τα μεγάλα μου παιδιά!

 

Για μια Ελληνίδα Μάνα το σύμπαν συνωμοτεί για το βλαστάρι της, άσχετο βέβαια αν το ίδιο το βλαστάρι της είναι από μόνο του μια εγκληματική συμμορία κάποιες φορές.

Τι να πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω από όλα αυτά τα «τραβηγμένα - ψυχαναγκαστικά» σε εμένα από την τρελή αγάπη μου για αυτά που έχω κάνει και πει όλα αυτά τα είκοσι χρόνια που είμαι μαμά .

Εκείνο το μεσημέρι της 24ης Δεκεμβρίου του 1995 η ζωή μου άλλαξε για πάντα, η ξεγνοιασιά μου με εγκατέλειψε για πάντα και για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλήφθηκε .

Αποφάσισα να γίνω μια ίδια γλυκιά, τρυφερή, ανήσυχη, υπερβολική σε όλα της μάνα. Μια παραδοσιακή τρελή, θεότρελη και ασταμάτητη δηλαδή Ελληνίδα μάνα, αλλά μία και μοναδική, στήριγμα για την αγάπη, τη στοργή, τη θαλπωρή στα ζόρια και στην ανηφόρα όλης της οικογένειας.

Ο κυματοθραύστης όλων.

Ε, ναι λοιπόν είμαι Ελληνίδα all time classic mother. Και το καυχώμαι!

Έλενα Μακρή

 

FullSizeRender.jpg

Έχω δώσει μάχες εγώ για να φοράει αυτό το ζακετάκι και να μην κρυώσει!

 

Μικροί σταρ, μεγάλες απαιτήσεις!