Ρεβάνς ή απλώς αποκαθήλωση;

Τον Ανδρέα Παπανδρέου τον αναγνώρισα μέσα στο αλαλάζον πλήθος όταν χιλιοπατήθηκα στην είσοδο μίας επίσημης συναυλίας στο «Παλλάς» πίσω (φυσικά) από την αφύσικα ψηλή, σχεδόν ανδρικών διαστάσεων, σιλουέτα της Δήμητρας Λιάνη, εκεί κάπου στο 1989 -'90. Μου είχε κάνει εντύπωση η χλωμή, λεπτεπίλεπτη (σκιά του παλιού εαυτού του) επιδερμίδα του Ανδρέα, που ακολουθούσε τη σύντροφό του. Πρέπει να ήμουν από τις λίγες υπάρξεις σε αυτή τη χώρα που πίστευαν πως το ζεύγος Ανδρέα και Μάργκαρετ Παπανδρέου ήταν ιδανικό, αμερικανικού τύπου, (βλ. Κάρτερ, Μπους κ.λπ.).

Το μυστικό κατερρίφθη για εμένα όταν είδα κρεμασμένη στο περίπτερο την απερίγραπτη «Αυριανή» της εποχής, εκεί, κάτω από τη Σχολή Βελουδάκη, όπου φοιτούσα τότε. «Τι είναι τούτο;!» αναφώνησα.

Τα μεγάλα, όλο απορία, μάτια μου, έγιναν κουναβίσια εμπρός στη θέα των προτεταμένων (υπερμεγέθων) σφριγηλών μαστών της κας Λιάνη στις επίμαχες φωτογραφίες. Όταν ρώτησα, έμαθα τι, ποια και πώς, έφαγα το πείραγμα της ζωής μου από τους συμμαθητές μου για το «πόσο άσχετη είσαι με τα πολιτικά κουτσομπολιά και πού ζεις, καλή μου;»...

Τις επόμενες μέρες πραγματικά λυπήθηκα σφόδρα τη συγκεκριμένη κυρία, που κάποιες φωτό της από παραλίες και διακοπές, με αυτή γυμνόστηθη, ελεύθερη και ωραία, έγιναν αφίσα-κάρτα-κορνίζα. Με έπιασε αηδία για την κλασική ανθρωποφαγία που ακολούθησε, αφού κανείς και καμία δεν αξίζει (εκτός κι αν είναι κακούργος παιδεραστής) τέτοια δημόσια διαπόμπευση.

Ξαναείδα την κα Λιάνη από άλλη σκοπιά και θέση, ως στιλίστρια στο «Marie Claire» και στη memorable εκείνη φωτογράφιση από τον πρόωρα χαμένο φίλο μου, Ντίνο Διαμαντόπουλο, όπου απεφάνθη το ηρωικό «έχω κλείσει ως γυναίκα μετά τον Ανδρέα». Εκ των προτέρων, είχαν γίνει λεπτομερείς αναλύσεις για το στάιλινγκ της φωτογράφισης, το σκεπτικό, τη μεθόδευση, για τα απλά λευκά ρούχα, τη νέα λιτή κουπ μαλλιών σε νέο ξανθό χρώμα, απαλλαγμένη από κίτρινο οξυζενέ και περμανάντ Χέρφιλντ εποχής. Το all time classic very elegant μακιγιάζ του Χαρίτου μεταμόρφωσε ακόμα και όσα είχαν μείνει αρετουσάριστα. Όλα υπό έλεγχο!

Τα χρόνια πέρασαν, ζήσαμε μεγάλες στιγμές, γάμους και χαρές, το παράνομο ζευγάρι δεν ήταν παράνομο πλέον και η κα Μαργαρίτα μπήκε στο περιθώριο αυτής της πικρής (γι' αυτήν) ιστορίας.

Τη συνάντησα το 2000, με τη μεσολάβηση της παλιάς συνεργάτιδας στο «Marie Claire», νύφης της, πλέον, Μαριάνθης Αλεξίου, αφού ο συγχωρεμένος φίλος μου, Γιώργος Κατσιφάρας (αδυναμία μου, λόγω εμφανισιακής κλωνοποίησης του χαμένου πατέρα μου), μας έφερε σε συνεννόηση μετά από πολλά χρόνια. Συνεργαστήκαμε για ένα διάστημα στο νεοσύστατο «Life&Style» και φυσικά η πρώτη συνέντευξη ήταν με την κα Μαργαρίτα Παπανδρέου, που ήταν και η παρθενική της συνέντευξη, σπάζοντας τη σιωπή πολλών χρόνων. Συναντηθήκαμε στο ιστορικό σπίτι στο Καστρί, που ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένο.

ELENAMAKRI-PAPANDREOU.jpg

 

Για τη φωτογράφιση επιστρατεύσαμε, εκτός από τα καθιερωμένα ρούχα για την ψιλόλιγνη και chic, κα Μαργαρίτα, ακόμα και έπιπλα κήπου, μαξιλάρια και σερβίτσια. Τίποτα στο περιβάλλον δε θύμιζε κρυμμένο πλούτο, αλλά, αντίθετα, μια καλά συγκαλυμμένη αξιοπρεπή εγκατάλειψη σε όλα. Το σπίτι, παλιό, ιστορικό, γεμάτο υγρασία και παλιά κειμήλια Η κα Παπανδρέου, εξαιρετικά ευγενική, με ξενάγησε παντού και με μια κορμοστασιά παλιού αμερικανικού top model φωτογραφήθηκε με άνεση. Ωστόσο, στη συνέντευξη, που έγινε από την καλή δημοσιογράφο και νύφη της, ήταν εξαιρετικά μετρημένη στα συναισθήματά της (πατήστε εδώ για να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη) και σίγουρα στο λόγο της τίποτα δεν προοιωνιζόταν το βιβλίο που βγήκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων πριν από μια εβδομάδα.

Σίγουρα έκρυψε για καιρό τον απίστευτα συσσωρευμένο πόνο που βίωσε τόσα χρόνια μετά, σκέφτηκα, διαβάζοντας κι εγώ, όπως όλοι, τα αποσπάσματα του βιβλίου της.

Ακόμα και στα 92, μια γυναίκα σκέφτεται πάντα με το συναίσθημα, κάνοντας τον ψυχρό απολογισμό της ζωής της, σκέφτηκα, και θυμήθηκα τις ατέλειωτες συζητήσεις που κάναμε (με αρκετή δόση πίκρας) με τη μητέρα μου για τη δική της ζωή, λίγο πριν πεθάνει...

Η απορία ωστόσο παραμένει.

Στα 92, αν δεν έχεις προλάβει να γίνεις πιο σοφός, δεν υπάρχει άλλη προοπτική. Θέλω να πω με αυτό, και με ταπεινή ειλικρίνεια, πως η δημόσια αποκαθήλωση των αισθημάτων σου είναι κάτι εξαιρετικά γενναίο μεν, διφορούμενο, δε.

Η αποκαθήλωση της σχέσης με τον σύζυγο και πατέρα των παιδιών σου τόσα χρόνια μετά, όπως και η μεταχρονολογημένη ρεβάνς στον ανείπωτο πόνο που σου έδωσε -άδικα ίσως- κάποτε περιπλέκει σίγουρα τα πράγματα. Η κα Μ. Παπανδρέου είναι μια γυναίκα, η οποία, αν και 92, νιώθει σίγουρα πολύ νεότερη. Ειδικά το ακόμα υπέροχο χαμόγελό της αυτό δείχνει, και αν θυμηθώ τα λόγια της μητέρας μου πριν πεθάνει, επιβεβαιώνομαι.

«Κλείνω τα μάτια μου και ήταν χθες που εγώ έπαιζα με το σκυλάκι μου στα σκαλιά του σπιτιού μου».

«Ήταν χθες όταν γνώρισα στη σχολική παρέλαση, στα 16 μου, τον πατέρα σου, 12 χρόνια μεγαλύτερό μου, και τον ερωτεύτηκα αμέσως».

«Ήταν χθες όταν σε θήλαζα, χθες ήταν ο γάμος μου και σαν χθες όταν ο πατέρας σου έχασε όλη του την περιουσία και άρχισε ο γολγοθάς μου».

«Μη με κοιτάς έτσι, γερασμένη και άρρωστη, είμαι εγώ και η ψυχή μου, που είναι είκοσι, και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο, κόρη μου, από αυτό, γιατί κουβαλάω παράπονα από το παρελθόν μου και είναι αργά για να τα πω, ακόμα και σε σένα, εδώ, στην κρεβατοκάμαρά μου».

Καταλαβαίνω πως για την κα Μ. Παπανδρέου ήταν η αναπόφευκτη δική της ώρα να τα πει και να απελευθερωθεί, μεν, αλλά να πέσει ωστόσο και στην παγίδα της αποκαθήλωσης της ζωής της, του μύθου της, και κυρίως - έτσι όπως τα παρέθεσε- του μύθου της σχέσης τού να είσαι σύζυγος ενός Α. Παπανδρέου.

Δεν ξέρω πότε σταματάει να πονάει μία απατημένη γυναίκα, και εύχομαι να μην το μάθω ποτέ. Όμως, αν έρθει η ώρα και φτάσω τα 92 και δεν προλάβω να γίνω από μόνη μου σοφή στην αυτοβιογραφία μου, θα ήθελα το πιο έξυπνο παιδί μου (που η ζωή θα δείξει ποιο θα είναι) να με αποτρέψει αποφασιστικά από την απομυθοποίησή μου...

Μερικοί άνθρωποι πρέπει, πάση θυσία, για την ιστορία και μόνο, να διατηρούν το μύθο τους, αλλά και το μύθο των «χαρισματικών ηγετών», έστω κι αν είναι κι αυτοί απλώς... άνδρες!

 

Έλενα

 

 

Το backstage μιας μοναδικής φωτογράφησης