Η μιντιακή υποκρισία μιας θηριωδίας

Η τραγωδία στο Παρίσι με βρήκε στο Λονδίνο, λόγω σπουδών των παιδιών μου, την ώρα που έτρωγα με την οικογένειά μου ευτυχισμένη για το πόσο τυχερή ήμουν, σε ένα ήσυχο restaurant, ευλογημένη από τη σπάνια συγκυρία να μιλάω χωρίς φωνές και διακοπές από τηλεφωνήματα, με την ανοιχτή τηλεόραση να μεταδίδει ελληνικές καταστροφολογίες. Εκεί -σε πνεύμα ομόνοιας με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου- κάποια χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά συγχρόνως και πολύ κοντά, στο Παρίσι, συνέβη μια θηριωδία.

Το πληροφορήθηκα από την κόρη μου, λίγο πιο μετά, αφού είχα ετοιμαστεί για ύπνο και με κλάματα μου ανακοίνωσε πως ενώ εμείς με τον μπαμπά και τον αδελφό της τρώγαμε, στο Παρίσι έγινε "αυτό".

 

london-picture11.jpg

 H επόμενη ημέρα του χτυπήματος βρήκε το Λονδίνο με πεζοδρομημένους δρόμους και τα τανκς να κάνουν βόλτα στη Regent Street (τυχαίο;) λόγω του memorial των νεκρών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Η επόμενη μέρα ήταν παγωμένη -μεταφορικά και κυριολεκτικά-, αφού έβρεχε ασταμάτητα, εμείς τρέχαμε από τα χαράματα για το πανεπιστήμιο του μεγάλου μου γιου, τα μέτρα ασφαλείας στα τρένα, στο μετρό, ήταν διπλάσια, αστυνομικοί παντού και κλεισμένοι δρόμοι. Οι καθυστερήσεις ήταν μνημειώδεις και επιστρέψαμε από το πανεπιστήμιο του Plymouth κατάκοποι και βρεγμένοι έως το κόκαλο αργά το βράδυ. Ένα ζευγάρι παπούτσια πετάχτηκαν εκείνη την ημέρα, ενώ ένα γερό κρυολόγημα ήταν το αναμνηστικό για όλους μας.

Όμως δεν ήταν αυτό που μας βάραινε, η ψυχή μας ήταν μαύρη, ο φόβος, θεριό ολάκερο, και τα βλέμματα που διασταυρώνονταν μέσα στο τρένο με αγνώστους ακόμα πιο ταραγμένα και αμήχανα. Τα χέρια όλων πληκτρολογούσαν στα κινητά πάνω σε sites, ζητώντας αγωνιωδώς να μάθουμε κι άλλα και άλλα για τα χθεσινοβραδινά, ενώ το twitter και το instagram γέμιζαν από αναρτήσεις. Και εδώ έρχεται το σχόλιό μου. Μετά από εκατοντάδες αναρτήσεις φίλων, γνωστών, άσχετων και άγνωστων σχετικά με την τραγωδία, αγανάκτησα να βλέπω τον Πύργο του Άιφελ πίσω από τη γαλλική σημαία, φάτσες πίσω από τη γαλλική σημαία (μερικές χαμογελαστές!), πόζες στο Παρίσι και η γαλλική σημαία σε πέπλο εμπρός, κ.λπ., κ.λπ.

Οι μισοί από αυτούς, βάζω στοίχημα, έχουν την εντύπωση πως καταστράφηκε ο Πύργος του Άιφελ ή ότι το shopping στην Gallery Lafayette δε θα είναι ποτέ το ίδιο. Έκραξα την κόρη μου που ανάρτησε τη φωτογραφία της με πόζα και ανάλογο στάιλινγκ μαζί με το πέπλο της γαλλικής σημαίας, όπως επίσης ρώτησα τον 11χρονο γιο μου γιατί έβαλε ανάρτηση στο instagram. Η απάντηση ήταν ωμή, ξεκάθαρη και απόλυτα ειλικρινής: "Γιατί το έκαναν όλοι, μαμά!".

Ακριβώς! Γιατί το έκαναν όλοι. Είμαι με αυτούς που τους κόπηκαν τα πόδια από το φόβο, όχι γιατί δε νιώθουν ασφαλείς στο Παρίσι (ποιος νιώθει ασφαλής, πλέον;) ή γιατί το Παρίσι δε θα είναι πια το ίδιο. Θα επανέλθει ο ρυθμός της ζωής και εκεί, όπως επανήλθε στη Νέα Υόρκη μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

 

Η διάθεση των πεζών στην πεζοδρομημένη Regent Street πολύ διφορούμενη και τα βλέμματα όλων διασταυρώνονται αμήχανα.

 

Έχει παγώσει το αίμα μου για αυτό το άγνωστο που σίγουρα θα έρθει και προτιμώ να φυλάω τις σκέψεις μου για μένα και κυρίως σκέφτομαι τι μένει πίσω από όλες αυτές τις "μοδάτες" αναρτήσεις στα social media.

Εμείς, οι αδιάφοροι μερικώς εαυτοί μας, εμείς, που δεν έχουμε καλά-καλά καταλάβει ποιοι είναι οι πρόσφυγες και ποιοι οι μετανάστες, ποιο είναι το πρόβλημα στην πατρίδα τους. Μερικοί δεν ξέρουν ούτε πού πέφτει η Συρία και βγαίνουν σοβαροί και μαυροντυμένοι στις "ελαφρολαϊκές" εκπομπές τους θρηνώντας υποκριτικά και βγάζοντας faux συγκίνηση μη έχοντας καταλάβει ούτε τα βασικά.

Η ζωή σε όλη την Ευρώπη θα ξαναβρεί το ρυθμό της και δυστυχώς θα βιώνουμε ένα νέο είδος πολέμου που θα χτυπάει και θα ξαναχτυπάει ύπουλα από στρατολογημένους ψυχασθενείς βαρβάρους, που είναι διαφορετικά όντα από εμάς και το χειρότερο είναι πως προέρχονται γέννημα θρέμμα από τα σπάργανα της Ευρώπης.

Είναι καλομεγαλωμένοι, σπουδαγμένοι και πολύ, πολύ θυμωμένοι με τη θετή "μάνα" τους, αυτή που τους μεγάλωσε, την Ευρώπη.

 

Η εμφάνιση -λόγω επετείου- των τανκς στη Rgent Street σου πάγωνε το αίμα την επομένη του μακελειού...  

 

Τα αίτια είναι βαθιά, πολιτικά, κοινωνικά και, κυρίως, θρησκευτικά και εγώ πολύ αναρμόδια να τα αναλύσω, όπως αναρμόδιοι είναι και όλοι αυτοί που, λόγω της μοδός, αναρτούν διάφορα και σχολιάζουν στα social media. Η κόρη μου, που σπουδάζει στο Λονδίνο, τρέμει να πάρει το μετρό, τρέμει να περιμένει στις πλατείες το λεωφορείο, δεν πάει πλέον σε πολυσύχναστα φοιτητικά μέρη, ούτε κόβει βόλτες στις πολυσύχναστες στολισμένες οδούς με τις φίλες της. (Χθες βράδυ απέκλεισαν τη Sloane Square λόγω αγνώστου αντικειμένου)!

"Το χειρότερο με το φόβο είναι ο φόβος" της λέω και της θυμίζω ανθρώπους που σώθηκαν από πολέμους και σκοτώθηκαν κάνοντας βόλτα με το ποδήλατό τους (όπως ο Λόρενς της Αραβίας) ή σε ένα βλακώδες ατύχημα περπατώντας στην πόλη.

Ο τρόμος είναι ο χειρότερος σύντροφος.

Σίγουρα θα ακολουθήσουν πολλά και διάφορα.

Σίγουρα μαζί με τις αδιανόητες δολοφονίες που πραγματοποιούνται από αυτά τα τέρατα, που κατά λάθος ανήκουν στην ανθρώπινη φυλή και τις παρακολουθούμε χαλαροί από τον καναπέ μας στις ειδήσεις των 9.00 (γιατί βρίσκονται σε μια έρημο χιλιάδες μίλια μακριά), θα έρθουν κι άλλα τραγικά και μάλιστα στις πόρτες μας.

Είναι η αρχή μιας καινούργιας εποχής, ενός καινούργιου πολέμου, που δυστυχώς δε μας βρίσκει όλους στην Ευρώπη ενωμένους και, σε ό,τι έχει να κάνει με τη χώρα μας, μας βρίσκει στη χειρότερη μεταπολεμική της φάση, διχασμένους, άφραγκους, επαίτες και κυρίως πλήρως αποδιοργανωμένους, μην μπορώντας να βρούμε άκρη ούτε με τους Έλληνες τρομοκράτες.

Μια χώρα στην τύχη της και ένας άλλος βάρβαρος κόσμος, που ούτε ο πιο ευφυής σατανικός σεναριογράφος θα μπορούσε να το αποδώσει σωστά.

 

Έλενα

Ρεβάνς ή απλώς αποκαθήλωση;
"Στάσου, μύγδαλα!"