Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή που ονειρεύεται κάποιος άλλος – 3 λόγοι αποφοίτησης που αποτελούν πηγή έμπνευσης

unspecified.jpg
 Sheryl Sandberg.

 

Η Γενική Διευθύντρια του Facebook μίλησε στους φετινούς απόφοιτους του Berkeley για την τραγωδία που χτύπησε τη ζωή της, όταν ο σύζυγός της πέθανε ξαφνικά πέρσι.


«Δε γεννιόμαστε με μια συγκεκριμένη ποσότητα αντοχής. Όπως γυμνάζουμε τους μυς μας, μπορούμε να αυξάνουμε την αντοχή μας και να τη χρησιμοποιούμε όταν πραγματικά τη χρειαζόμαστε. Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ανακαλύπτουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και εξελισσόμαστε στην καλύτερη έκδοση του εαυτού μας.

 

Ο θάνατος του Dave με άλλαξε πολύ. Έμαθα πόσο βαθιά μπορεί να είναι η θλίψη και πόσο βίαια είναι η αίσθηση της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Έμαθα όμως και ότι όταν η ζωή σε ρίχνει κάτω, μπορείς να σταθείς και πάλι στα πόδια σου. Να αναπνεύσεις ξανά. Έμαθα ότι, όταν αντιμετωπίζεις το απόλυτο κενό ή οποιαδήποτε άλλη πρόκληση μπορείς να επιλέγεις τη χαρά και την ουσία.

 

Τον προηγούμενη μήνα, 11 μέρες πριν την επέτειο του θανάτου του, ήμουν με μια φίλη μου όταν έβαλα ξαφνικά τα κλάματα. Της είπα: «Έντεκα μέρες. Ένα χρόνο πριν, του έμεναν μόνο 11 μέρες. Και ούτε που μας πέρναγε από το μυαλό». Κοιταχτήκαμε και αναρωτηθήκαμε πώς θα ήταν η ζωή μας αν ξέραμε ότι μας έμεναν μόνο 11 μέρες.

 

Σας ρωτάω λοιπόν, μπορείτε να ζήσετε σαν να σας έμεναν μόνο 11 μέρες; Δεν εννοώ να τα γράψετε όλα στα παλιά σας τα παπούτσια και να γλεντάτε συνεχώς. Εννοώ να ζήσετε, έχοντας συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμη θα ήταν καθεμία από αυτές τις 11 μέρες. Πόσο πολύτιμη είναι η κάθε μέρα».

 

 

steve-jobs-ftr.jpg

 Steve Jobs.

 

«Σήμερα θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό μόνο. Τρεις απλές ιστορίες».

 

Έτσι ξεκίνησε ένας από τους πιο πολυσυζητημένους λόγους αποφοίτησης στην ιστορία, ο λόγος που εκφώνησε ο Steve Jobs, συνιδρυτής της Apple, στο Πανεπιστήμιο Stanford το 2005.

 

Η τρίτη ιστορία αφορούσε τον τρόπο που αντιμετώπιζε το θάνατο.

 

«Το να θυμάμαι ότι θα πεθάνω σύντομα είναι το πιο σημαντικό εργαλείο που είχα ποτέ στα χέρια μου, για να παίρνω τις σπουδαίες αποφάσεις στη ζωή μου. Γιατί σχεδόν όλα τα πράγματα – όλες οι προσδοκίες που έχουν οι άλλοι από εμάς, η υπερηφάνεια, ο φόβος μήπως γίνουμε ρεζίλι ή αποτύχουμε – όλα αυτά ωχριούν μπροστά στο θάνατο, αφήνοντας πίσω τους μόνο ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό.

 

Πριν από ένα χρόνο, διαγνώσθηκα με καρκίνο στο πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι είχα μπροστά μου τρεις με έξι μήνες ζωής.

 

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον παράδεισο δε θέλουν να πεθάνουν. Κι όμως, ο θάνατος είναι ο κοινός μας προορισμός. Κανείς δεν γλιτώνει από αυτόν. Κι έτσι πρέπει να είναι, γιατί ο θάνατος είναι πιθανότατα η καλύτερη εφεύρεση στη ζωή. Είναι αυτό που εξελίσσει τη ζωή. Απομακρύνει το παλιό, για να κάνει χώρο για το νέο.

 

Σήμερα, το νέο είστε εσείς, αλλά μια μέρα, θα γίνετε σταδιακά το παλιό και θα απομακρυνθείτε. Συγνώμη που είμαι τόσο καυστικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

 

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, γι' αυτό να μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή που ονειρεύεται κάποιος άλλος. Μην αφήνετε το θόρυβο που κάνουν οι γνώμες των τρίτων να καλύπτει την εσωτερική σας φωνή. Και, το πιο σημαντικό, να έχετε το κουράγιο να ακολουθείτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας. Με κάποιο τρόπο, αυτά ξέρουν ήδη τι θέλετε πραγματικά να γίνετε. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα".

 

 

 J. K. Rowling.

 

Το 2008, όταν η συγγραφέας μίλησε στους αποφοίτους του Χάρβαρντ, αποφάσισε να εστιάσει στην αποτυχία, κάτι στο οποίο είχε μεγάλη εμπειρία προτού γνωρίσει παγκόσμια επιτυχία.

 

«Θα αναρωτιέστε ίσως γιατί αποφάσισα να μιλήσω για τα οφέλη της αποτυχίας. Απλώς και μόνο γιατί η αποτυχία για μένα σήμαινε ότι έβγαλα από τη ζωή μου ό,τι δεν ήταν σημαντικό. Σταμάτησα να προσποιούμαι ότι ήμουν κάτι άλλο από αυτό που ήμουν στην πραγματικότητα και άρχισα να διοχετεύω όλη την ενέργειά μου στο να τελειώσω το μόνο πράγμα που ήταν σημαντικό για μένα.

 

Νομίζω ότι αν είχα επιτύχει σε κάτι άλλο, μπορεί να μην είχα βρει το θάρρος να επιτύχω στο μοναδικό τομέα στον οποίο πίστευα ότι ανήκα πραγματικά. Η αποτυχία με απελευθέρωσε. Αυτό που φοβόμουν περισσότερο είχε γίνει πραγματικότητα, αλλά εγώ ήμουν ακόμα ζωντανή. Είχα ακόμα μια κόρη την οποία λάτρευα, μια παλιά γραφομηχανή και μια πολύ καλή ιδέα. Κι έτσι, ο απόλυτος πάτος έγινε μια στιβαρή βάση πάνω στην οποία έχτισα ξανά τη ζωή μου».

 

 

Πηγή: www.weforum.org

 

Στέλλα Χαμακιώτη